Santai & Saintifik

Tag: Depression (page 1 of 1)

Berprogram Bersama WeCare Allied Health Center!

Hari yang sangat mengenyangkan minda!
 
Pada sebelah pagi, saya bersama-sama ibu bapa dan guru-guru pendidikan khas untuk sesi berkaitan hala tuju pendidikan anak-anak istimewa.
 
Jujurnya, terlalu banyak saya belajar, daripada segi peluang yang ada untuk kanak-kanak istimewa ini mendapat hak pendidikan yang sama seperti kanak-kanak lain.
 
Kata Psikologis Farah Putrinegara tadi, informasi dan data hala tuju pendidikan tersebut, beliau mengambil masa bertahun-tahun untuk dikumpulkan. Moga-moga, pahala mengalir sentiasa untuk beliau.
 
Beliau merupakan Certified Senior Clinical Psychologist yang pernah berkhidmat di HUKM. Menerima Degree dari universiti di Curtin, Australia, kemudian menyambung master dalam Psikologi Klinikal di UKM, Bangi.
 
Saya amat menikmati sesi tersebut, ditambah pula perkongsian-perkongsian bermakna oleh ibu bapa dan guru-guru ini, bercerita mengenai anak-anak dan murid-murid mereka.
 
Masing-masing bercerita pelbagai kisah, pahit manis, penat lelah dalam membesarkan kanak-kanak Autistik. Yang disimpulkan, yang paling mencabar sebenarnya ialah untuk menghadapi stigma masyarakat.
 
Saya boleh simpulkan, disebalik kanak-kanak Autistik ini, hero sebenar ialah ibu bapa dan guru-guru yang mendidik mereka ini. Kerana mampu kuat menangani ujian tersebut.
 
🙂
 
 
Pada sebelah petang pula, bersama-sama dengan Psikologis Shazeema Shah, untuk sesi “Self-Help For Depression”. Beliau mempunyai Master dalam Clinical Psychology daripada Kyushu University, Japan (seronok dengar kisah beliau mengenai perbezaan kesedaran Psikologi di sana berbanding di Malaysia)
 
Jujurnya, sesi ini aku hadiri kerana aku benar-benar mahu tambah ilmu berkenaan untuk berhadapan dengan penghidap Depression.
 
Soal apa itu Depression, jenis-jenis yang ada, semua itu saya sudah agak arif, sebab memang ada masuk dalam modul degree dahulu (bawah Forensic and Mental Health).
 
Tetapi sesi ini benar-benar memberi impak yang besar pada hati ialah apabila ramai peserta berkongsi kisah suka duka mereka dalam struggle, diberi diagnosis, diberi stigma masyarakat, sokongan sana sini dan lain-lain.
 
(Saya tak boleh ceritakan secara terperinci mengenai kisah ini, kerana kami semua bersetuju untuk confidentiality. What was talked during the session, stays in the session. Even I shared something that I’ve never told anyone before, not even my family)
 
Kami semua bersetuju dan bersepakat bahawa, dalam menghadapi ujian kecelaruan mental ini, sokongan dan kefahaman keluarga sebenarnya merupakan kunci yang amat penting.
 
Kerana jika keluarga sendiri (pihak yang paling rapat dengan kita) tak boleh berikan sokongan, malah dilabel dan diberi stigma pula, apatah lagi untuk menghadapi masyarakat di luar sana.
 
Maka hasilnya, jadilah kes kecelaruan mental ini semakin melarat dan membawa kepada perkara-perkara lain.
 
Insya Allah dalam perancangan untuk mengadakan kolaborasi dengan pihak WeCare Allied Health Center untuk projek berkaitan Depression, Anxiety dan Stress. Nantikan ya, doakan jadi.
 
^_^
 
I am really glad that I got to know these two awesome people! There are not many Clinical Psychologist in Malaysia, you know, and they are two of the few.
 
Semoga saya berjaya menjadi seperti mereka suatu hari nanti insya Allah. Visi saya, dalam masa 5 tahun ini, mahu kejar kerjaya sebagai Clinical Psychologist (fokus kepada kanak-kanak). Amin!

Kenapa Bilangan Psikologis Di Malaysia Amat Sedikit?

Daripada 92 Psikologis Klinikal yang ada di Malaysia [1], hanya 14 orang yang berada dalam sektor hospital kerajaan. Selebihnya, ramai yang berada dalam sektor swasta.
 
Nak tahu tak kenapa tak ramai Psikologis di Malaysia?
 
1. Aliran kerjaya graduan Psikologi tidak seperti mereka yang dalam bidang perubatan (ada konsep HO, MO dll) atau farmasi (konsep PRP). Senang cerita, siapa nak ambil jurusan Psikologis, ambil lah. Siapa yang nak jadi Psikologis usaha sendiri. Tiada polisi atau akta untuk mereka.
 
Cuba lah sendiri buka laman web Kementerian Kesihatan Malaysia (KKM), tengok tab Kerjaya. Hanya ada:
– Pegawai Perubatan (Doktor)
– Pegawai Pergigian (Dentist)
– Pegawai Farmasi (Pharmacist)
– Jururawat (Nurse)
– Penolong Pegawai Perubatan (MA)
 
Tiada Psikologis Klinikal. Noktah.
 
2. Memang wujud jawatan Pegawai Psikologi Gred 41 dalam sektor kerajaan [2], tetapi jawatan ini kebanyakannya dipelopori oleh kaunselor-kaunselor. Ini menyedihkan, sebab daripada perspektif kerajaan, tiada perbezaan antara Psikologis mahupun kaunselor. Mereka berebut jawatan yang sama.
 
Memandangkan bilangan Kaunselor jauh lebih daripada Psikologis, iaitu 20 kaunselor untuk 100,000 populasi rakyat berbanding 0.29 Psikologis Klinikal bagi 100,000 rakyat, maka sudah tentu yang berjaya masuk ke sektor kerajaan, ramai kaunselor.
 
3. Gaji yang diberi kepada Psikologis Klinikal (sektor kerajaan), sangat rendah dan tidak berbaloi berbanding skop kerja mereka yang seperti doktor, tetapi pendapatan seperti graduan baru lepasan sarjana muda. Maka, tidak peliklah ramai Psikologis ini yang ‘lari’ ke sektor swasta, yang sudah pasti lebih berbaloi gaji dengan tenaga yang diberikan dalam pekerjaan tersebut.
Sedangkan apabila dilihat di negara-negara maju seperti UK dan Australia, gaji Psikologis mereka hampir setanding dengan doktor.
 
4. Maka apabila syarikat/hospital swasta, kos terapi yang diberikan sudah pasti dengan harga yang amat tinggi, berbanding di kerajaan.
 
Sama macam kos perubatan, rakyat awam hanya RM1, tetapi apabila ke hospital swasta, boleh mencapai ribuan ringgit.
 
Kos terapi pula, jika di hospital kerajaan lebih kurang RM15 untuk satu temujanji, maka apabila masuk ke sektor swasta, mencapai RM250 untuk satu jam (satu sesi). Dan satu sesi biasanya memang takkan cukup untuk terus dirawat.
 
5. Jurusan Psikologi di Malaysia masih disalaherti dengan Kaunseling, mengikut fahaman orang awam. Sebut sahaja belajar Psikologi di UKM, pasti akan ada yang menyangka, nanti dah besar jadi Kaunselor. Paling menyedihkan, akan ada yang tertukar antara jawatan Psikologis dan Psikiatris.
 
“Eh sama je lah kan?”, kata mereka.
 
6. Kesedaran mengenai kesihatan mental masih kurang, maka jurusan yang berkaitan kerjaya ini, juga kurang. Secara automatik, apabila kesedaran kurang, maka tak ramai yang akan faham apa peranan sebenar Psikologis.
 
Mengikut kajian 2015, 4.2 juta rakyat Malaysia atau 1 daripada 3 rakyat, mengalami masalah mental, meningkat sebanyak 3 kali ganda berbanding 1996 [3].
 
Dengan kes masalah mental yang semakin meningkat, tetapi bantuan profesional untuk rawatan tidak mencukupi, maka tidak mustahil untuk peratusan ini terus meningkat.
 
7. Stigma yang berleluasa mengenai masalah mental dikaitkan dengan “sampukan jin”, “lemah iman” dan “tidak cukup ibadah”, menjadikan keadaan ini lebih buruk.
 
Tidak dinafikan memang wujudnya sampukan jin, lemah iman dan sebagainya itu. Tetapi untuk keadaan mental yang memang sudah terganggu secara medikal, fizikal dan fisiologikal, maka rawatan terbaik bukanlah melalui berjumpa bomoh, ustaz atau kedua-duanya.
 
Contohnya kita ambil isu kemurungan klinikal, yang sering tertukar antara sedih. Secara medikalnya orang itu sudah tiada kemampuan untuk berasa gembira (pada otaknya), maka logikkah untuk kita kata kepadanya, rawatan terbaik ialah banyakkan membaca Quran?
 
Sedangkan apabila ada masalah fizikal, kita mampu untuk dapatkan bantuan perubatan, tetapi apabila mental, menjadi satu ‘taboo’ dan malu untuk dinyatakan?
 
Bukankah otak itu sebahagian daripada badan kita juga?
 
8. Saban hari, kes-kes masalah mental semakin meningkat, dan yang kita hanya lihat di berita-berita itu hanya hasilnya sahaja.
 
Kes bunuh diri pelajar sekolah.
Masalah mental guru sekolah.
Gantung diri kerana tekanan hidup.
 
Jangan kita terlalu taksub melihat pada ‘output’, tanpa kita melihat kepada akar sebenar, iaitu kesihatan mental itu sendiri.
 
Kesihatan mental itu sama pentingnya seperti kesihatan fizikal. Malah, tidak sempurna kesihatan seseorang tanpa kesihatan fizikalnya [4].
 

Jadi apa yang kita boleh buat untuk hal ini?
 
1. Kita perlu meramaikan bilangan Psikologis Klinikal di Malaysia, di kedua-dua sektor kerajaan dan swasta.
 
Mana-mana yang ada anak, galakkan untuk jadikan Psikologis sebagai salah satu jalan kerjaya hidup.
 
Bukan lagi, “Minat Fizik, jadilah Engineer. Minat Biologi, jadilah Doktor. Minat bercakap, jadilah Lawyer.”
 
2. Bagi graduan Psikologi, jangan menyerah kalah untuk masuk ke bidang kerjaya yang kurang kaitan dengan jurusan, sebab tak banyak peluang pekerjaan berkaitan Psikologi.
 
Kejar sehingga ke Master dalam Psikologi masing-masing, kerana dari situ, langkah pertama untuk menjadi Psikologis bermula (syarat minimum).
 
3. Kesedaran mengenai kesihatan mental sahaja tak cukup. Apa yang perlu lagi ialah Penerimaan Kesihatan Mental.
 
“Awareness vs Acceptance.”
 
Kita perlu menerima idea kepentingan kesihatan mental itu, sebagai sebahagian daripada bidang kesihatan seseorang.
 
Gali ilmu, banyakkan membaca, dan sedar bahawa penghidap kecelaruan mental itu bukan GILA, SEWEL, TAK CUKUP IMAN apatah lagi MAHUKAN PERHATIAN.
 
Mereka sedang kesakitan, dan memerlukan sokongan moral daripada kita. Jika kita boleh bersimpati dan memberi sokongan kepada pesakit kanser, kita juga perlu berbuat perkara sama kepada penghidap kecelaruan mental ini.
 
Bidang Psikologi merupaka bidang kritikal kepada sesebuah pembangunan negara. Fasiliti itu semua tidak bermakna andai rakyatnya tidak sihat, secara fizikal dan mental.
 
Isu kesihatan ialah isu sepanjang zaman.
 
————
 
Marilah kita meramaikan jumlah Psikologis di negara tercinta ini. Kerana belajar Psikologi itu sebenarnya menyeronokkan!
 
Mana-mana individu yang mahukan servis Diagnosis, Assessment, Psychotherapy atau sebagainya,
atau hubungi pusat Psikologi kami, WeCare Allied Health Center
03-77328285 / 013 815 8285 / 013 816 8285
info@wecare.my
 
————
 
[1] Malaysian Society of Clinical Psychologists (MSCP) members’ registry; Ang, “Current Perspective in Mental Health”, 3rd Asia Pacific Conference on Public Health, 14 Nov 2011; Laporan NHEWS 2012-2013; Laporan ASEAN 2016
 
[2] http://www.spa.gov.my/deskripsi-tugas/ijazah/1152/-/journal_content/56_INSTANCE_qGyeX3Q3ZCG3/10182/32322?p_p_state=pop_up&_56_INSTANCE_qGyeX3Q3ZCG3_page=1&_56_INSTANCE_qGyeX3Q3ZCG3_viewMode=print
 
[3] Kajian daripada National Health and Morbidity Surveys tahun 1996 dan 2015
 
[4] Dr Brock Chisholm, Director-General pertama untuk World Health Organization (WHO, 1953)

Stress & Depress Dalam Kalangan Mahasiswa Luar Negara

Selesai forum dan masuk sesi soal jawab, soalan diterima bertubi-tubi daripada peserta. Semua sekali, 13 soalan, dan 12 daripadanya ialah berkaitan Kesihatan Mental.
 
Antara perkongsian yang diberi tadi ialah:
 
1. Kesihatan mental itu sama pentingnya seperti kesihatan fizikal, tetapi masih belum mendapat tempat yang kuat dalam pemikiran rakyat Malaysia. Kita masih dalam stigma penyakit mental itu ialah gila.
 
2. Kerajaan kita tiada Akta khas untuk membantu untuk menambah bilangan Psikologis di Malaysia ini. Malah, kita sendiri masih tiada tempat untuk mereka dalam industri perubatan dan perawatan ini.
 
3. Tanda-tanda seseorang itu berada dalam kemurungan ialah berada mood down dan kehilangan rasa seronok selama 2 minggu, minimum.
 
4. Banyak berlaku kes pelajar Malaysia yang berada di UK, mempunyai depression kerana faktor berjauhan negara, faktor musim sejuk, faktor sosial dan banyak lagi faktor lain.
 
Ada kes yang mahu bunuh diri dengan berdiri di jalan raya, ada yang sehingga masuk ke wad psikiatri kerana penyakit ini, malah ada yang tiba-tiba hilang daripada radar!
 
5. Cabaran dalam menangani stigma dan mengubah persepsi masyarakat terhadap penyakit mental agak susah, tetapi apa yang boleh dibuat sekarang, ialah fokus kepada generasi muda. Mereka ini bakal mewarisi kepimpinan negara.
 
6. Penyakit mental bukan seperti penyakit fizikal yang boleh diketahui sebabnya, tetapi terlalu banyak kemungkinan faktor boleh berlaku, dan boleh jadi, ada lebih daripada satu penyakit mental dalam diri seseorang (memang ada kajian yang katakan risiko mempunyai penyakit mental bertambah, sekiranya kita sudah ada satu penyakit mental ini).
 
Banyak lagi yang dikongsikan bersama ketika sesi itu tadi. Alhamdulillah. Tamat sudah sesi forum berkaitan,
 
“Tekanan & Kemurungan Dalam Kalangan Mahasiswa Luar Negara”
 
Bersama pelajar-pelajar Malaysia yang akan melanjutkan pelajaran ke UK, Ireland dan US pada September ini, dalam program Muslim Overseas Camp (MOC).
 
Terima kasih atas jemputan, pihak MOC 🙂