Santai & Saintifik

Category: Isu Semasa (page 1 of 1)

Bersiaran Langsung Di Malaysia Hari Ini

Dalam hidup saya, tak pernah sekali pun saya terbayang akan berjaya keluar di televisyen, apatah lagi di TV3, apatah lagi dalam rancangan yang terkemuka seperti Malaysia Hari Ini (MHI).
 
Ibarat mimpi menjadi kenyataan!
 
Sejak saya menceburkan diri dalam bidang perkongsian (saya reka sendiri nama bidang ini), bermula dengan menulis di Blogger 8 tahun lalu, kemudian di Facebook, seterusnya di Twitter sehinggalah mempunyai laman web sendiri, ia ibarat sebuah impian.
 
“Saya bukan mencari peminat, tetapi saya mencari pembaca. Kerana populariti bukanlah bererti prestasi.”
 
Saya selalu berpegang pada konsep ini.
 
Saya mengimpikan setelah saya meninggal dunia kelak, kenalan akan merindui ilmu yang disampaikan dan bukan susuk tubuh ini. Segala perkongsian yang diberikan, menjadi saksi di akhirat kelak, sebagai saham-saham syurga yang menunggu untuk dituai.
 
Saya gembira apabila insan di sekeliling mendapat manfaat daripada sekecil-kecil tulisan yang dikongsi. Terima kasih atas sokongan tanpa henti oleh anda yang sering membaca penulisan saya di sini.
 
Bersiaran langsung di MHI memberi pengalaman yang sangat bermakna untuk diri saya, dan untuk masa akan datang.
 
Jujurnya, saya kurang berpuas hati dengan penyampaian ketika live tersebut, kerana terlalu berdebar pertama kali bersiaran langsung di kaca televisyen.
 
Habis semua informasi yang dicari dan dicatat untuk diluahkan, semuanya langsung tidak disebut. Sangat sedih sebenarnya, sebab blanked out.
 
Sejurus selesai segmen ini, saya belajar sesuatu yang penting daripada Fedtri Yahya (hos segmen ini) berkenaan sesi live, beliau berkongsi secara mendalam di belakang pentas.
 
Insya Allah akan dipraktikkan dalam sesi live saya yang seterusnya, sama ada dalam bengkel, FB mahupun di kaca televisyen satu hari nanti, insya Allah.
 
🙂
 
Apa-apa pun, ini merupakan sebuah batu loncatan yang amat besar dalam fasa hidup dan fasa kerjaya saya. Doakan agar hati saya terus terpasak pada kaki walau diri mula terbang tinggi.
 
Harapannya, kedua-dua ibu bapa saya bangga dengan pencapaian anak lelaki bujang terakhir mereka ini 🙂

2 April – Semarak Biru Autisme!

Hai. Saya Aiman Amri, seorang terapis kanak-kanak istimewa. Saya sangat aktif di media sosial, berkongsi mengenai kanak-kanak istimewa, terutama Autisme.

Misi saya satu,

Saya mahu menyebarkan kesedaran mengenai kanak-kanak Autisme di Malaysia, sekaligus membantu mana-mana ibu bapa dan guru-guru atau sesiapa saja untuk lebih memahami anak-anak istimewa ini, daripada perspektif Psikologi.

Melalui Facebook Aiman Amri, saya fokus kepada perkongsian berkaitan Autisme, manakala topik umum mengenai Psikologi, saya berkongsi di FB Page Aiman Psikologis​.

Saya harap, melalui penulisan dan pendedahan di sini, pembaca mampu menambah ilmu dan kesedaran dalam memahami pemikiran dan tingkahlaku manusia secara ilmiah, praktikal dan menyeronokkan.

– Aiman Amri,
Special Needs Educator,
WeCare Allied Health Center​

Pengasas www.aimanpsikologis.com

Aiman Amri Dalam Astro Awani!

Kesedaran dan pengetahuan mengenai dunia kanak-kanak istimewa di Malaysia perlu terus dikembangkan.
Mereka ini bukan perlukan simpati dan belas kasihan oleh kita, tetapi hak untuk dapat hidup bersama-sama dalam komuniti.
Tak kira apa jenis diagnosis sekali pun, mereka merupakan sebahagian daripada komuniti kita, dan mereka berhak mendapat layanan dan peluang yang setimpal dengan mereka.
Kerana mereka juga manusia seperti kita,
Yang mempunyai hobi, cita-cita, impian, minat, personaliti, emosi dan motivasi. Apa yang mereka perlukan bukan lagi kesedaran, tetapi PENERIMAAN.
Dapat bermain bersama kanak-kanak lain,
Dapat belajar bersama pelajar-pelajar lain,
Dapat bekerja bersama staf-staf lain.
:’)
MESEJ UNTUK IBU BAPA / AHLI KELUARGA KEPADA INDIVIDU SINDROM DOWN
Anda kuat. Bukan semua orang mampu lalui jalan hidup sebegini. Kami yang tak ada ahli keluarga Sindrom Down ini takkan sesekali akan faham apa yang anda lalui.
Tetapi kami tahu, anda insan terpilih. Mungkin ini bunyi romantis, optimistik dan idealistik, tetapi saya percaya, pada setiap usaha kita dalam mendidik kanak-kanak terpilih ini, merupakan lubuk pahala di akhirat kelak.
Kerana tiadalah kebahagiaan yang lebih tinggi apabila di alam sana kelak, individu istimewa ini menyebut nama kita untuk turut bersamanya di syurga, sebagai terima kasih kerana membesarkannya :’)
Semoga syurga buat kalian – para ibu bapa, ahli keluarga dan guru-guru/terapis-terapis.

Terima kasih kepada pihak Astro Awani kerana memberi peluang untuk saya pertama kali dalam hidup muncul di kaca televisyen. Walaupun hanya dimasukkan beberapa saat sahaja, saya hargainya. Temuramah ini merupakan inisiatif dan seruan kepada pihak syarikat Insurans supaya kaji semula insurans untuk anak-anak Sindrom Down.
Laporan penuh berita tersebut boleh ditonton di sini:
  1. Belum ada insurans khusus untuk anak Sindrom Down
  2. Kaji semula insurans untuk anak Sindrom Down – Bahagian 1
  3. Kaji semula insurans untuk anak Sindrom Down – Bahagian 2
  4. Syarikat insurans perlu beri perhatian kepada anak Sindrom Down
  5. Stigma masyarakat perlu diubah (Aiman Amri dalam episod ini : )

Artikel ini sebagai mengulas kepada orang ramai, mengenai mesej penuh yang ingin dibawa oleh kami, pihak WeCare Allied Health Center kepada masyarakat awam mengenai kanak-kanak istimewa.

– Aiman Amri,
Special Needs Educator,
WeCare Allied Health Center

Extra Chromosome, Extra Ordinary! Hari Kesedaran Sindrom Down Sedunia

21 Mac merupakan Hari Sindrom Down Sedunia.
 
Tahu tak kenapa?
 
Kerana kriteria paling utama Sindrom Down ialah seseorang itu dilahirkan dengan satu lebihan kromosom.
 
Setiap manusia mempunyai 23 kromosom dan setiapnya mempunyai pasangan (jumlah keseluruhan 23×2=46). Pada kromosom yang ke-21 untuk individu Sindrom Down, ada lebihan satu, menjadikan ia ada 3).
 
Jadi, faham?
 
Kromosom ke-21, ada 3 = 21hb 3 🙂
 
Sindrom Down juga dikenali sebagai Trisomy 21 (T21).

Kromosom ke-21 yang mempunyai lebihan satu duplikasi

 
APA ITU SINDROM DOWN?
 
Sindrom Down mendapat namanya, Down daripada John Langdon Down, seorang pengamal perubatan British yang menemui kondisi genetik sindrom tersebut.
 
Ia sejenis kecelaruan genetik dalam diri seseorang sejak dilahirkan, yang memberi kesan kepada fizikal dan mental nya.
 
Punca kepada proses ini ialah secara semula jadi (1 dalam 1000 kelahiran) dan setakat ini, tiada kajian yang dapat buktikan apakah puncanya.
 
Tidak dinafikan, mempunyai anak pada umur yang lewat meningkatkan risiko terjadinya Sindrom Down pada anak. Ikut kajian, kandungan ibu selepas umur 45 tahun, meningkatkan peratusan mendapat anak Sindrom Down daripada 0.1% kepada 3%.
 
Tetapi ini hanya faktor risiko, bukan penyebab secara mutlak.
 
APAKAH CIRI-CIRI INDIVIDU SINDROM DOWN?
 
Berbeza dengan kecelaruan perkembangan kanak-kanak yang lain seperti Autisme, ADHD, Disleksia dll, Sindrom Down dapat dikenalpasti pada ciri-ciri fizikal juga.
 
Antaranya:
  • Wajah yang kecil daripada saiz muka
  • Hidung yang agak rata
  • Otot pipi yang lemah (menganggu pertuturan)
  • Mulut/Bibir kecil
  • Jarak ibu kaki jauh dengan jari kaki telunjuk
  • Saluran telinga yang sempit (menganggu pendengaran)
 
Ciri-ciri ini agak berbeza antara ramai individu Sindrom Down (bukan semuanya mesti ada ciri-ciri ini, tetapi secara generalnya).
 
Pada ciri-ciri mental pula:
  • IQ yang rendah daripada biasa (bawah 70)
  • Mental seperti kanak-kanak walaupun fizikal dewasa
  • Perkembangan yang terbantut (jadi lewat bertutur, skil motor lambat berkembang, lambat skil sosial dll)
 
MASIH ADA HARAPANKAH UNTUK MEREKA?
 
Masih! Seperti jenis-jenis kecelaruan perkembangan individu yang lain, mereka juga mampu untuk belajar hidup berdikari. Hanya cara pendidikan untuk mereka itu berlainan dengan aliran biasa.
 
Saya tak banyak pengalaman dengan individu Sindrom Down, jadi tak banyak tahu apa jenis intervensi atau terapi yang sesuai untuk mereka.
 
Tetapi, kesedaran dan pengetahuan mengenai dunia mereka di Malaysia perlu terus dikembangkan.
 
Kanak-kanak istimewa ini bukan perlukan simpati dan belas kasihan oleh kita, tetapi hak untuk dapat hidup bersama-sama dalam komuniti.
 
Tak kira apa jenis diagnosis sekali pun, mereka merupakan sebahagian daripada komuniti kita, dan mereka berhak mendapat layanan dan peluang yang setimpal dengan mereka.
 
Kerana mereka juga manusia seperti kita,
 
Yang mempunyai hobi, cita-cita, impian, minat, personaliti, emosi dan motivasi. Apa yang mereka perlukan bukan lagi kesedaran, tetapi PENERIMAAN.
 
Dapat bermain bersama kanak-kanak lain,
Dapat belajar bersama pelajar-pelajar lain,
Dapat bekerja bersama staf-staf lain.
 
:’)
 
MESEJ UNTUK IBU BAPA / AHLI KELUARGA KEPADA INDIVIDU SINDROM DOWN
 
Anda kuat. Bukan semua orang mampu lalui jalan hidup sebegini. Kami yang tak ada ahli keluarga Sindrom Down ini takkan sesekali akan faham apa yang anda lalui.
 
Tetapi kami tahu, anda insan terpilih. Mungkin ini bunyi romantis, optimistik dan idealistik, tetapi saya percaya, pada setiap usaha kita dalam mendidik kanak-kanak terpilih ini, merupakan lubuk pahala di akhirat kelak.
 
Kerana tiadalah kebahagiaan yang lebih tinggi apabila di alam sana kelak, individu istimewa ini menyebut nama kita untuk turut bersamanya di syurga, sebagai terima kasih kerana membesarkannya :’)
 
Semoga syurga buat kalian – para ibu bapa, ahli keluarga dan guru-guru/terapis-terapis.
 

 
Saya menulis semua ini bukan sebab saya pakar berkaitan Sindrom Down. Tetapi ini sekadar kompilasi hasil bacaan saya dalam 2-3 hari ini, dan diterjemahkan semula dalam bahasa Melayu dan bahasa mudah difahami, untuk bacaan rakyat biasa.
 
Bagi saya, ilmu berkenaan kanak-kanak istimewa ini ialah ilmu yang wajib untuk semua belajar.
 
Kata kunci kepada TAK TAHU ialah AMBIL TAHU.
🙂

Berprogram Bersama WeCare Allied Health Center!

Hari yang sangat mengenyangkan minda!
 
Pada sebelah pagi, saya bersama-sama ibu bapa dan guru-guru pendidikan khas untuk sesi berkaitan hala tuju pendidikan anak-anak istimewa.
 
Jujurnya, terlalu banyak saya belajar, daripada segi peluang yang ada untuk kanak-kanak istimewa ini mendapat hak pendidikan yang sama seperti kanak-kanak lain.
 
Kata Psikologis Farah Putrinegara tadi, informasi dan data hala tuju pendidikan tersebut, beliau mengambil masa bertahun-tahun untuk dikumpulkan. Moga-moga, pahala mengalir sentiasa untuk beliau.
 
Beliau merupakan Certified Senior Clinical Psychologist yang pernah berkhidmat di HUKM. Menerima Degree dari universiti di Curtin, Australia, kemudian menyambung master dalam Psikologi Klinikal di UKM, Bangi.
 
Saya amat menikmati sesi tersebut, ditambah pula perkongsian-perkongsian bermakna oleh ibu bapa dan guru-guru ini, bercerita mengenai anak-anak dan murid-murid mereka.
 
Masing-masing bercerita pelbagai kisah, pahit manis, penat lelah dalam membesarkan kanak-kanak Autistik. Yang disimpulkan, yang paling mencabar sebenarnya ialah untuk menghadapi stigma masyarakat.
 
Saya boleh simpulkan, disebalik kanak-kanak Autistik ini, hero sebenar ialah ibu bapa dan guru-guru yang mendidik mereka ini. Kerana mampu kuat menangani ujian tersebut.
 
🙂
 
 
Pada sebelah petang pula, bersama-sama dengan Psikologis Shazeema Shah, untuk sesi “Self-Help For Depression”. Beliau mempunyai Master dalam Clinical Psychology daripada Kyushu University, Japan (seronok dengar kisah beliau mengenai perbezaan kesedaran Psikologi di sana berbanding di Malaysia)
 
Jujurnya, sesi ini aku hadiri kerana aku benar-benar mahu tambah ilmu berkenaan untuk berhadapan dengan penghidap Depression.
 
Soal apa itu Depression, jenis-jenis yang ada, semua itu saya sudah agak arif, sebab memang ada masuk dalam modul degree dahulu (bawah Forensic and Mental Health).
 
Tetapi sesi ini benar-benar memberi impak yang besar pada hati ialah apabila ramai peserta berkongsi kisah suka duka mereka dalam struggle, diberi diagnosis, diberi stigma masyarakat, sokongan sana sini dan lain-lain.
 
(Saya tak boleh ceritakan secara terperinci mengenai kisah ini, kerana kami semua bersetuju untuk confidentiality. What was talked during the session, stays in the session. Even I shared something that I’ve never told anyone before, not even my family)
 
Kami semua bersetuju dan bersepakat bahawa, dalam menghadapi ujian kecelaruan mental ini, sokongan dan kefahaman keluarga sebenarnya merupakan kunci yang amat penting.
 
Kerana jika keluarga sendiri (pihak yang paling rapat dengan kita) tak boleh berikan sokongan, malah dilabel dan diberi stigma pula, apatah lagi untuk menghadapi masyarakat di luar sana.
 
Maka hasilnya, jadilah kes kecelaruan mental ini semakin melarat dan membawa kepada perkara-perkara lain.
 
Insya Allah dalam perancangan untuk mengadakan kolaborasi dengan pihak WeCare Allied Health Center untuk projek berkaitan Depression, Anxiety dan Stress. Nantikan ya, doakan jadi.
 
^_^
 
I am really glad that I got to know these two awesome people! There are not many Clinical Psychologist in Malaysia, you know, and they are two of the few.
 
Semoga saya berjaya menjadi seperti mereka suatu hari nanti insya Allah. Visi saya, dalam masa 5 tahun ini, mahu kejar kerjaya sebagai Clinical Psychologist (fokus kepada kanak-kanak). Amin!

Mengapa Diagnosis Autism Semakin Meningkat Sejak 1990

Mengapa bilangan kanak-kanak yang diberi diagnosis Autism semakin meningkat secara mendadak sejak 1990?
(Penulisan ini bukan berdebat mengenai isu anti vaksin)
 
Untuk memahami mengapa bilangan meningkat ini, kita perlu melihat isu ini secara pandangan keseluruhan, dan bukan semata-mata “apa punca” yang akan keluar jawapan seperti makanan GMO, radiasi, vaksin dan sebagainya.
 
Kita perlu kembali semula kepada “kes pertama Autism”.
 
Leo Kanner, seorang Psikiatris Kanak-kanak merupakan orang terawal yang mendedahkan mengenai kondisi Autism pada 1943. Dalam kajiannya, beliau nyatakan mengenai pengalamannya bersama 11 “pesakit muda” yang:
– Hidup dalam dunia sendiri
– Banyak gerak-gerakkan tangan tanpa sebab
– Pantang orang alihkan mainan tanpa pengetahuan mereka
 
Kata Leo Kanner, Autism ini merupakan satu kondisi yang sangat ‘rare’. Dalam 10 tahun sejak kajian tersebut dikeluarkan, kata beliau, kurang 150 kes sahaja yang beliau jumpa berkaitan Autism.
 
Sikit, ya. Tetapi ini memang seperti disangkakan, kerana kriteria Leo Kanner, sangatlah terhad dan selektif.
 
Kata beliau lagi, Autism ini merupakan hasil daripada didikan ibubapa yang lesu dan dingin, tanpa keceriaan dalam keluarga.
 
Sehinggalah masuk tahun 1970, kajian oleh Leo Kanner ini mula diuji dan mula mendapat perhatian para pengkaji lain. Antara yang popular ialah Lorna Wing, seorang Psikologis Kognitif dari London yang menyangkal teori Leo Kanner.
 
Beliau sendiri mempunyai anak Autistik, dan beliau memahami betapa sukarnya untuk anak beliau mendapatkan pendidikan khas, intervensi dan diagnosis.
 
Lorna Wing dan rakannya, Judith Gould mula mengkaji isu ini lebih mendalam, dan mula memerhatikan bahawa terdapat ramai kanak-kanak Autistik yang berbeza daripada kriteria oleh Leo Kanner.
 
Mereka mendapati, kriteria yang ditetapkan oleh Leo Kanner terlalu kecil dan ‘jumud’, sedangkan realiti Autism sebenarnya lebih berwarna-warni, dan penuh dengan kesenian.
 
Ini mengingatkan Lorna Wing terhadap sebuah kajian yang dibuat di Jerman, setahun selepas kajian oleh Leo Kanner. Namun telah ditinggalkan, dilupakan dan tidak diterjemahkan kepada Bahasa Inggeris.
 
Penulis kajian tersebut ialah Hans Asperger, yang menceritakan kondisi cabaran-cabaran pembelajaran (learning challenges) oleh beberapa kanak-kanak yang lebih luas, dan beliau tidak meletakkan Autism ini berpunca daripada didikan ibubapa.
 
Beliau tidak merawat kanak-kanak ini, kerana baginya, Autism ialah keadaan, bukan penyakit. Maka ‘rawatan’ yang dijalankan oleh beliau, customised dan fleksibel mengikut keperluan kanak-kanak tersebut.
 
Daripada ini, Lorna Wing dan Judith Gould menyedari yang teori daripada Leo Kanner, perlu diubah suai. Dengan kerjasama American Psychiatric Association pada tahun 1990, mereka mula meluaskan lagi kriteria Autism ini, dan menggunakan nama “Autism Spectrum”, kerana kepelbagaian ciri-ciri mereka.
 
Daripada sinilah terhasilnya kriteria lama dan baru:
– Leo Kanner, digelar “Classic Autism” (tahap severe)
– Hans Asperger, digelar “Asperger’s Syndrome” (tahap high functioning)
 
di mana kedua-duanya berada dalam Autism Spectrum Disorder (ASD).
 

 
Pada masa yang sama juga, terdapat dua faktor lain yang berlaku pada lingkungan tahun tersebut, iaitu:
 
1. Filem “Rain Man” pada tahun 1988 memperkenalkan kepada dunia mengenai ciri-ciri seorang lelaki dewasa Autistik, yang pada tahun tersebut, satu kesedaran (awareness) yang kuat.
 
Kerana kondisi Autism dianggap terlalu unik, malah Psikologis dan Psikiatris sendiri pun amat jarang melihat kondisi tersebut. Maka pertama kali, pakar-pakar dan orang awam, menyaksikan sendiri bagaimana kondisi Autism ini, di layar perak.
 
(perkara sama sedang berlaku di Malaysia, dengan kewujudan filem Redha pada tahun 2016)
 
2. Munculnya ujian klinikal yang pertama (dan amat mudah digunakan oleh psikologis klinikal dan pskiatris lain) untuk diagnosis kondisi Autism, dan bukan lagi seperti dahulu, iaitu hanya segelintir sahaja yang bertauliah untuk lakukan diagnosis tersebut.
 

 
Dengan gabungan kriteri yang lebih luas oleh Lorna Wing dan Judith Gould, pembikinan filem “Rain Man” sebagai Autism Awareness, dan set ujian klinikal yang mudah dan praktikal, menyebabkan semakin ramai ibubapa yang mempunyai akses untuk diagnosis anak mereka.
 
Bermula 1990 dan ke atas, bilangan kanak-kanak yang mendapat diagnosis Autism, meningkat secara mendadak, bukan kerana bilangan Autism semakin meningkat, tetapi kerana ujian tersebut semakin ramai mampu mendapatkannya.
 
Kondisi ASD tidak lagi dianggap unik dan terhad, tetapi sebenarnya, bilangan mereka memang sudah sedia banyak, hanya tidak mendapat diagnosis sahaja.
 
Mungkin ada berkaitan daripada faktor sekeliling seperti pemakanan, radiasi, dan pelbagai teori yang lain, mungkin tidak. Faktor-faktor tersebut tidak dimasukkan dalam penulisan ini.
 
Wallahualam.
 
Penulisan ini merupakan naratif dan terjemahan daripada video ucapan oleh Steve Silberman, seorang penulis buku berkaitan Autism dan perkaitan dengan Genius. Video asal boleh ditonton di sini.

Mana-mana ibu bapa yang mahukan servis Diagnosis, Assessment,
atau Early Intervention Program (EIP) untuk anak anda,
Hubungi saya untuk temujanji (klik sini)
atau hubungi pusat Psikologi kami, WeCare Allied Health Center
03-77328285 / 013 815 8285 / 013 816 8285
info@wecare.my

Terserempak Kanak-Kanak Autistik Di Giant

Pagi tadi sempat ke Giant sebentar, selepas solat Raya. Terserempak dengan seorang kanak-kanak Autism, sedang membeli-belah juga.
Gayanya, seperti umur 10-12 tahun.
 
Macam mana tahu beliau Autism? Pada beberapa simptom yang saya ketahui daripada pemerhatian kasar. Stimming, verbal, dan beberapa lagi perkara.
 
Nak dijadikan cerita, beberapa orang yang berada di situ, merenung beliau dengan sangat lama. Pandangan yang jarang-tengok-budak-istimewa.
 
Saya perasan, ada juga yang menunjuk-nunjuk dengan jari, sedangkan kanak-kanak itu hanya berdiri berjalan mengikut ibunya dari belakang. Tak kacau sesiapa pun.
 
Saya faham, dengan pendedahan yang amat kurang mengenai neurodiversity (kepelbagaian jenis minda manusia) di negara kita ini, menyebabkan pandangan sebegitu, “unik”.
 
Saya juga pernah berada di tempat mereka.
 
Memerhatikan kanak-kanak ‘pelik’ ini dengan pandangan hairan, pandangan memerhati dan ingin tahu, “Sakit apa tu?”
 
Syukur alhamdulillah, Allah beri saya rezeki merasa kehidupan di UK selama 3 tahun, sebuah negara yang amat mementingkan Equality, termasuklah Pendidikan kanak-kanak di sana. Pemandangan melihat kanak-kanak istimewa, sama ada berkerusi roda atau tidak, merupakan pandangan biasa.
 
Awalnya, saya juga ada tertenung lama sangat, namun lama-kelamaan, atas dasar menghormati, hanya buat tak tahu sahaja. Seperti mana kita terserempak ada budak lain tengah main bola.
 
Orang kampung saya kata, “Buat don’t know.”
 
Namun, tak semua orang merasa pengalaman di negara sebegitu. Tetapi saya percaya, perkongsian ini, serba sedikit sebagai pesanan untuk semua.
 
Saya harap sesiapa yang membaca tulisan ini, bersederhanalah dalam melihat kanak-kanak istimewa ini di khalayak umum. Elakkan merenung, dan buat tidak tahu saja, bila-bila anda ternampak seseorang yang macam “pelik” daripada biasa.
 
Kita tahu yang kita jarang jumpa, tetapi, hormati juga lah perasaan ibubapa mereka. Every child is special, you know? 🙂

Mana-mana ibu bapa yang mahukan servis Diagnosis, Assessment,
atau Early Intervention Program (EIP) untuk anak anda,
atau hubungi pusat Psikologi kami, WeCare Allied Health Center
03-77328285 / 013 815 8285 / 013 816 8285
info@wecare.my

Arlina Banana – Kisah YouTuber Remaja

Satu tahun yang lalu, 5 Julai 2016, kecoh Malaysia dengan kes seorang YouTuber remaja yang mahu bunuh diri kerana tak tahan dengan bulian siber di Twitternya.
Apabila orang mengutuk dan membulinya mengenai fizikal badannya, dan bukan pada mesej positif yang disampaikan.
Saya follow kisah beliau tahun lepas.
Lebih memburukkan keadaan, beliau ada mengaku yang mempunyai kondisi BPD, iaitu Borderline Personality Disorder. Bagi sesiapa yang tak tahu, ini antara penyakit mental yang sangat serius, dan boleh mengakibatkan penghidapnya sangat-sangat tertekan dan boleh membawa kepada bunuh diri.
Baca lebih lanjut mengenai BPD di sini:
Trust me, it’s one of the last mental condition that you want in your everyday life.
Twitter terakhirnya, memberitahu yang beliau mempunyai BPD dan mahu bunuh diri, mengakui yang ini ‘kemenangan’ kepada pihak yang membuli.
Terus, Twitternya lenyap, deleted.
Saya ketika itu masih berada di UK, dan kecoh dalam group WhatsApp dengan kawan-kawan, dan News Feed FB mengenai namanya.
Selepas faham situasi sebenar, jujur cakap, hati hanya mampu berdoa untuk keselamatannya. Panas hati membaca respons beberapa rakyat Malaysia yang jahil ilmu, antaranya,
“Dia itu sibuk cari perhatian.”
“Dah masuk neraka atau belum?”
“Acah-acah nak bunuh diri, publisiti murahan.”
“Dia itu gila rupanya, tapi masih ada Twitter.”
dan banyak lagi.
Ikut hati, marah, sedih, nak menangis, nak tumbuk si penulis Twitter, dan macam-macam lagi perasaan. Ada dengar desus desas berkenaan keadaanya yang dikejarkan ke hospital, dan berada di wad psikiatri. Banyak teori yang didengari. Tak pasti mana yang betul. Hanya doa yang mampu mengiringi di bibir.
Dipendekkan, kesimpulan kisah nya, ialah betapa jahilnya rakyat kita terhadap isu kesihatan mental, malah, boleh pula membuli orang di alam maya. Betapa ‘berani’ nya berada di sebalik skrin untuk bercakap ayat-ayat sebegitu.
Kalau tak pernah kena penyakit mental, memang takkan faham apa yang pesakit ini alami. Paling tidak nak respons apa pun, cukup sekadar DIAM.
Itu jauh lebih baik bagi kamu.
—–
Hari ini, FB mengingatkan saya kembali akan kisah ini (rujuk gambar), iaitu post yang saya tulis sebagai ekspresi marah dan kecewa saya pada saat tesebut.
Terdetik, untuk cari semula namanya di Google. Setelah setahun mendiamkan diri, isunya sudah sejuk beku, alhamdulillah, rupa-rupanya, mendapat khabar berita yang beliau sudah semakin okay.
Malah, atas kebenaran Psikiatris nya, beliau pergi travel seorang diri ke 10 negara dalam masa dua bulan, sebagai terapi untuk dirinya! MASYA ALLAH!
Saya pernah travel, dan saya faham sangat-sangat terapi travel itu. Apabila kita perlu berdikari, seorang diri di tempat yang asing, dan melihat budaya baru, orang baru, serius sangat memberi semangat!
(saya dahulu kes Depression dan antara terapi ialah pergi travel 3 bulan, tetapi itu cerita lain kali)
Jujurnya, saya sangat gembira membaca kisah-kisahnya baru-baru ini di Instagram dan Twitter. Respons orang awam juga banyak yang positif, dan sudah kurang bulian dan cacian terhadapnya.
Mungkin itu sekadar yang nampak di maya, yang berlaku sebenar lain pula, saya tak tahu, wallahualam. Tetapi sekadar tahap yang saya ketahui dan lihat di media sosialnya, alhamdulillah.
I am really happy for her :’)
Really.
She’s getting better, and her life stories in her Instagram are really inspiring (and funny too!). Dengan hashtag baru, brand baru, saya mula mengikutinya kembali di maya.
Berbezanya, dahulu, saya mula mengenali susuk tubuhnya daripada pengalaman buruknya di maya.
Kali ini, saya mengenali ‘semula’ susuk tubuhnya, dengan jiwa yang baru, semangat yang baru, dan nafas yang baru. Insya Allah.
Walau dimana kamu berada, I will always support you.
If a Psychology graduate would not support and understand you with your condition, then who else will? It’s my job too, to let people understand that mental health, is just like any other physical health.
It’s important to be acknowledged, understood and treated.
Allah bless, Arlina Banana. ^_^

Dua Motor Yang Hampir Kemalangan – Empati & Memerhati

Selepas selesai menghantar adik saya ke sekolah pagi ini, sepanjang tunggangan motor nak sampai ke rumah, saya teringat sebuah peristiwa.
Peristiwa bagaimana 2 motor yang hampir kemalangan dengan kereta kami, ketika kami dalam perjalanan ke Bangi semalam.
Dua peristiwa yang sama, tetapi dua outcome yang berbeza.
Kedua-dua ini berlaku pada malam semalam.
Kisah A, ketika saya memandu keluarga saya di jalan bawah flyover. Ketika itu, lampu isyarat hijau, maka memang giliran jalan kami. Kebetulan, ada seorang penunggang motor dari arah jalan yang berlainan, hampir-hampir berlanggar dengan kereta kami.
Panjang saya hon, walaupun tidak berlaku apa-apa kemalangan.
Kisah B, hanya lebih kurang 1km selepas lokasi A tadi, ketika saya pandu kereta itu di sebuah simpang. Ada seorang penunggang motor yang mahu masuk simpang, hampir-hampir berlanggar depan kereta kami. Lebih kurang 5-6 inci sahaja lagi. Kereta saya berhenti drastik, dan alhamdulillah tidak berlanggar.
Tetapi, untuk penunggang B, saya tidak hon langsung. Saya hanya berhentikan kereta, dan berikan laluan kepadanya untuk lintas di hadapan kereta kami.
Persoalan,
Dua situasi yang hampir sama,
Kedua-dua melibatkan kereta dan motor,
Kedua-dua penunggang itu membuat kesalahan (A langgar lampu merah, B lintas simpang tak tengok kereta kami)
Tetapi, mengapa saya hanya hon pada A, tetapi B saya hanya diamkan diri sahaja?
Jawapannya terletak pada faktor EMPATI dan MEMERHATI.
Untuk penunggang A, memang kesalahan beliau kerana langgar lampu merah dan hampir melanggar kereta kami. Saya memilih untuk hon panjang, sebagai memberi amaran keras kepada beliau.
Sebagai amaran, jangan langgar lampu merah lagi!
Untuk penunggang B, tetap kesalahan beliau kerana masuk simpang tergesa-gesa dan hampir sahaja depan kereta kami melanggarnya. Sikit saja lagi.
Namun, ketika itu, saya perhatikan riak wajah beliau yang amat-amat terkejut kerana sebuah kereta MPV hampir melanggarnya. Kalau saya pun terkejut dan takut.
Saat itu, saya memilih untuk mendiamkan diri sahaja, dan biarkan beliau berlalu di hadapan kereta kami, tanpa membunyikan sedikit pun hon atau angkat lampu tinggi.
Mengapa?
Kerana saat itu, saya percaya, membunyikan hon hanya akan memburukkan keadaan dan menambah traumanya yang sudah sedia terpancar di wajahnya. Sudah cukup beliau terkelu apabila sebuah kereta hanya 5-6 inci hampir melanggarnya, itu sudah cukup menjadi “hon” dalam mindanya. Hon yang akan kekal.
Jadi, selepas beliau melintas, kami pun meneruskan perjalanan seperti biasa untuk makan malam di Bangi.
————–
Dalam hidup kita, akan banyak berlaku situasi yang memerlukan respons dan reaksi kita.
1. Beri respons yang sesuai terhadap situasi. Empati terhadap pelaku kesalahan.
Untuk penunggang A, respons terbaik terhadap kesalahannya ialah amaran keras dengan hon. Beliau tidak hampir berlanggar dengan kami secara langsung, kerana sempat mengelak. Maka, hon itu bertindak sebagai AMARAN kepadanya.
Hukuman kepada mereka yang membuat salah, boleh jadi marah, teguran, amaran dan sebagainya. Do that professionally, not emotionally.
Penunggang B pula, respons terbaik ialah mendiamkan sahaja diri, kerana beliau sudah pun mendengar “hon” dalam kepalanya, dan saya teramat pasti, jantungnya berdegup deras, kerana memang jelas terpancar wajah terkejutnya di sebalik topi keledar itu. Membalas dengan hon hanya akan memburukkan lagi keadaan, terutama kepada keadaan mentalnya.
Kadang-kadang kita akan berjumpa seseorang yang mengalami pengalaman menerima impak buruk terhadap pilihannya yang salah. Ketika itu, berkata “Ha, kan dah cakap!” tidak akan membantu, malah hanya memburukkan keadaan.
Sudah pasti, mereka sudah pun menerima “implikasi buruk” itu, maka yang terbaik, ialah untuk mereka terima sebagai pengajaran.
2. Respons dengan betul. Perhatikan situasi, dan didik tanpa beremosi.
Jangan tergesa-gesa, atau hon dengan emosi. Jadikan itu sebagai pengajaran. Dan percaya bahawa hon itu bukan satu-satunya jalan untuk memberi pengajaran kepada mereka yang membuat kesalahan.
Didik dengan sebab.
Jangan hukum orang kerana marah dengannya,
Jangan hukum orang kerana tak suka kepadanya,
Jangan hukum orang kerana kita beremosi.
Hukumlah dengan mendidik, kerana mahu mereka mengambil pengajaran, dan berubah. Sekiranya tak berubah, tak mengapa, asalkan kita dah buat yang terbaik.
When it comes to changing people hearts, the effort is more important than the result. Be satisfied because we did it, not just when people change from it.
Hati manusia bukan kita pegang.
Moga-moga, ada manfaat dalam kisah pemanduan saya ini.

The Clash Of Generations

Our world is dynamic. It constantly changing and moving forward, with or without us. For the better, even some of them for the worse. Numerous generations have been living in it, contributing to that changing, or just taking advantage of that.
Lately, I have been seeing a lot of condemnation from my generation about our younger one. Doesn’t matter if it’s about Raver, Hipster or anything. That does not sadden me, as much as when I saw the comment from the people.
Believe it or not, every generation has their own “trend”.
During my days (damn I feel old), I still remember the craziness of the teenagers doing shuffle, moonwalking dance, tectonic hand etc. Come on. Don’t you remember the moment when we bluetooth-ed lots of videos of people doing this foolish thing, and we adore the one who are good at it?
The memory of even myself doing the shuffle dance with my foot in my school’s dormitories while recording that, was one of my many idiot things I did.
However, believe it or not, it is my memories! And if I have the chance to go back again, I will not change it. Really!
I’m not saying that it is a good thing to blindly follow the trend. I’m saying that, I was a teen, man! And of course, it’s normal to act like a young teen!
Reading the hateful comments from my friends about kids nowadays with their Raver, really make me feel sad. We are the adult one, yet we did not educate them. Instead, we condemn them. We condemn the generation as being worse, non-educated, foolish etc.
Without we realised that, WE WERE THE SAME during our younger times. And you know what’s the only difference is? SOCIAL MEDIA!
Back in our time, there’s no such thing as social media to promote about this, hence we didn’t really get a lot of comments from the older people, or from any generation.
Honestly, this clash of generation keep getting warmer and warmer. Everyone wants to prove they’re the better one, and to protect their “culture”, without we realised that, we are all human, doesn’t matter from which era we are.
The best thing we can do whenever we see this video in social media, just ignore it. No need to share it while writing down “Ahhh sudah rosak generasi aku” or “Pelik-pelik je budak-budak sekarang” or what not.
Just ignore them. Keep scrolling down.
And stop making stupid thing famous.
Even we had our foolish young memories as well, don’t we?