Santai & Saintifik

Category: Kanak-Kanak (page 1 of 4)

Every Child Is Special

“Autism is different, not less.”

Saya suka terma yang diutarakan ini.

Seringkali Autism atau apa-apa disability ini dilihat sebagai ‘kecacatan’ atau ‘tak cukup sifat’.

Tetapi sejak akhir-akhir ini, terma Orang Kurang Upaya (OKU) juga sudah mula ditukarkan secara meluas kepada Orang Kelainan Upaya sama ada di pengumuman LRT, MRT dan lain-lain.

(walaupun pada teknikalnya, di laman web JKM, OKU masih lagi sebagai Orang Kurang Upaya)

Ini semua terima kasih kepada Profesor Tan Sri Datuk Dzulkifli Abdul Razak, iaitu bekas Naib Canselor Universiti Sains Malaysia (USM) yang mempopularkan terma tersebut pada 2012 dahulu.

Sumber Berita

Jika dilihat pada skala global pula, dengan kehadiran semakin ramai individu Autistik yang sudah dewasa seperti Professor Temple Grandin (seorang pemegang PhD dan merupakan ikon besar dalam dunia Autism) dan beberapa lagi ikon-ikon lain yang aktif berkongsi mengenai Autism di platform-platform besar seperti Ted, BBC dll.

Golongan ini memperkenalkan terma “Neurodiversity” yang merujuk kepada mana-mana individu Autistik ini, membawa maksud, “Kepelbagaian dalam jenis-jenis pemikiran” dan bukan sebuah kecacatan.

Hidup ini bukan sebuah perbandingan.

Bak kata Aamir Khan dalam filemnya Taare Zameen Parr (Bintang Kecil Di Bumi / Little Star On Earth), iaitu sebuah filem berkisarkan seorang kanak-kanak istimewa yang mempunyai Dyslexia, sebuah kondisi mental yang menjadikan penghidapnya tak dapat membaca dan memproses maklumat berbentuk perkataan.

Dalam filem tersebut, diutarakan konsep,

“Every child is special.”

Selagi mana kita tidak menganggap kanak-kanak ini istimewa pada tersendiri dan terus membandingkan mereka dengan adik beradik lain, dengan anak jiran sebelah, atau dengan sepupu belah mak nenek sana, selagi itu lah mereka akan membesar dalam mempercayai bahawa nilai/value mereka terletak kepada kesempurnaan kanak-kanak lain.

Kita sendiri tidak suka sekiranya anak-anak kita membandingkan kita dengan ibu bapa keluarga lain, kan?

🙂

Saya pencinta kanak-kanak, dan layanan saya terhadap setiap kanak-kanak, berbeza-beza mengikut tahap perkenalan, kemesraan dan personaliti mereka.

Mudah Bagi Kita, Tetapi Mencabar Untuk Mereka

Pada kita yang ‘normal’ ini,
kadang-kadang kita mempunyai sangkaan bahawa apa yang kita buat dengan senang,
maka senang juga bagi kanak-kanak untuk buat.
 
Terutama apabila kita perhatikan kanak-kanak ‘normal’ yang lain,
dapat buat dengan senang.
 
Contohnya:
 
“Alah, membaca je, susah ke?” – Mudah bagi kita.
Untuk kanak-kanak Dyslexia? Cabaran yang BESAR.
 
“Susah sangat ke nak duduk diam?” – Mudah bagi kita.
Untuk kanak-kanak ADHD? Cabaran yang BESAR.
 
“Kenapa lambat sangat nak faham?” – Mudah bagi kita.
Untuk kanak-kanak Slow Learner? Cabaran yang BESAR.
 
“Tak pandai bergaul dengan budak lain?” Mudah bagi kita.
Untuk kanak-kanak Autism? Cabaran yang BESAR.
 
Setiap kanak-kanak itu istimewa.
Every kid is special.
 
Tak perlu membandingkan anak-anak kita dengan anak jiran,
anak kawan di pejabat, atau lebih teruk lagi,
dengan anak kita yang lain (yang ‘normal’).
 
Boleh?
Sekian,
Aiman Amri,
Sangat sayang pada kanak-kanak tetapi belum ada anak.

Bukan Semua Anak Autisme Itu Seperti Dalam Filem!

Petang tadi, ada berbual-bual dengan kawan tempat kerja, mengenai filem berkaitan Autism. Saya perasan ada satu trend yang agak membimbangkan dalam kalangan pembikin filem ini.
 
The Accountant (US)
Good Doctor (Korea)
The Good Doctor (US)
Rain Man (US)
Mercury Rising (US)
 
dan lain-lain.
 
Filem-filem dan TV Series ini bagus dalam menyebarkan kesedaran mengenai Autism kepada serata dunia. Ini satu usaha yang dipuji, memberi kelainan perspektif kepada kita.
 
Tetapi yang sedihnya, Autism yang ditunjuk dalam senarai ini, semuanya merujuk kepada High Functioning Autism, dan tambahan dengan Savant Syndrome (minat dan bakat spesifik dalam satu perkara).
 
Boleh kata, itu mungkin 10% sahaja daripada keseluruhan populasi Autistik di dunia ini. Atau mungkin lebih (saya tiada data spesifik mengenai ini, hanya andaian sendiri – tetapi yang penting, memang SEDIKIT)
 
Saya belum jumpa filem yang tunjukkan mengenai Autism pada kadar Severe, iaitu yang tak boleh bercakap, tak pandai ke tandas sendiri, yang mengamuk pukul sana sini, kecuali filem Redha. Sedangkan itu Autism juga.
 
Senang cerita, “The Ugly Side of The Autism”.
 
Yang digambarkan di media, semuanya yang memori fotografik macam The Good Doctor, hebat dalam nombor seperti Rain Man atau The Accountant, dan lain-lain.
 
Akibatnya, masyarakat kita melihat Autism ini seperti superpower.
 
“Oh, anak kau Autism? Ini mesti boleh hafal Quran laju.”
 
“Anak ko Autism eh? Boleh jadi macam Albert Einstein.”
 
“Ni mesti power matematik ni. Tak pun memori kuat.”
 
Bak kata kawan saya itu,
“Kalau tunjuk yang severe, yang selalu dikatakan ‘tak ada masa depan’, mana la nak laku filem tu nanti. Orang nak tengok yang best-best je.”
 
Autism bukan hanya semata-mata ketidakmampuan dalam interaksi sosial.
Ia jauh lebih luas daripada itu.
 
🙁
 
Sekian,
Aiman Amri – Peminat setia filem/series berkaitan Psikologi 

Nampak Kanak-Kanak Istimewa Macam Nampak Kereta Ferrari

Benda normal bagi kebanyakan orang, setiap kali ternampak kanak-kanak istimewa, kita akan pandang dan tenung 2-3 kali.
 
Rasa ingin tahu. Rasa pandangan “rare”.
Dan ini menimbulkan rasa tak selesa oleh ibu bapa mereka.
 
Saya beri analogi, ternampak kanak-kanak istimewa ini ibarat ternampak kereta Ferrari di jalan raya. Semua yang berada di jalan, akan pandang lama-lama, sebab jarang dapat tengok.
 
Saya sendiri pun akan tenung lama-lama, sebab peluang emas dapat tengok depan mata. Saya akan perhatikan, dengar bunyi enjinnya, dan kalau dibenarkan, nak je pegang kereta itu.
 
Mahal!
 
Namun sekarang, dah banyak sangat tengok kereta Ferrari, lama-lama rasa “unik” dan “rare” itu sudah hilang, dan setiap kali ada kereta Ferrari lalu di sebelah, saya hanya toleh,
 
“Oh Ferrari.”
 
Kemudian akan bersikap seperti biasa. It is just another car.
 
^_^
 
Saya mengharapkan suatu hari nanti, suasana melihat Ferrari ini hanya suasana yang biasa, dan tak perlu diberi perhatian dan tenungan oleh orang ramai.
 
Caranya?
Perlu banyakkan bercampur dengan pemilik-pemilik kereta Ferrari, atau selalu singgah ke kedai “show room” Ferrari, buat program dengan mereka atau apa saja.
 
Lama-kelamaan, rasa “mahalnya untuk pandang” Ferrari itu akan hilang, dan anda akan mula rasa biasa sahaja setiap kali ada Ferrari lalu di sebelah. Tak perlu rasa kagum, takjub, jakun mahupun menunjuk-nunjuk dengan jari.
 
Faham analogi saya ini kan?
 
🙂

Aiman Amri Dalam Astro Awani!

Kesedaran dan pengetahuan mengenai dunia kanak-kanak istimewa di Malaysia perlu terus dikembangkan.
Mereka ini bukan perlukan simpati dan belas kasihan oleh kita, tetapi hak untuk dapat hidup bersama-sama dalam komuniti.
Tak kira apa jenis diagnosis sekali pun, mereka merupakan sebahagian daripada komuniti kita, dan mereka berhak mendapat layanan dan peluang yang setimpal dengan mereka.
Kerana mereka juga manusia seperti kita,
Yang mempunyai hobi, cita-cita, impian, minat, personaliti, emosi dan motivasi. Apa yang mereka perlukan bukan lagi kesedaran, tetapi PENERIMAAN.
Dapat bermain bersama kanak-kanak lain,
Dapat belajar bersama pelajar-pelajar lain,
Dapat bekerja bersama staf-staf lain.
:’)
MESEJ UNTUK IBU BAPA / AHLI KELUARGA KEPADA INDIVIDU SINDROM DOWN
Anda kuat. Bukan semua orang mampu lalui jalan hidup sebegini. Kami yang tak ada ahli keluarga Sindrom Down ini takkan sesekali akan faham apa yang anda lalui.
Tetapi kami tahu, anda insan terpilih. Mungkin ini bunyi romantis, optimistik dan idealistik, tetapi saya percaya, pada setiap usaha kita dalam mendidik kanak-kanak terpilih ini, merupakan lubuk pahala di akhirat kelak.
Kerana tiadalah kebahagiaan yang lebih tinggi apabila di alam sana kelak, individu istimewa ini menyebut nama kita untuk turut bersamanya di syurga, sebagai terima kasih kerana membesarkannya :’)
Semoga syurga buat kalian – para ibu bapa, ahli keluarga dan guru-guru/terapis-terapis.

Terima kasih kepada pihak Astro Awani kerana memberi peluang untuk saya pertama kali dalam hidup muncul di kaca televisyen. Walaupun hanya dimasukkan beberapa saat sahaja, saya hargainya. Temuramah ini merupakan inisiatif dan seruan kepada pihak syarikat Insurans supaya kaji semula insurans untuk anak-anak Sindrom Down.
Laporan penuh berita tersebut boleh ditonton di sini:
  1. Belum ada insurans khusus untuk anak Sindrom Down
  2. Kaji semula insurans untuk anak Sindrom Down – Bahagian 1
  3. Kaji semula insurans untuk anak Sindrom Down – Bahagian 2
  4. Syarikat insurans perlu beri perhatian kepada anak Sindrom Down
  5. Stigma masyarakat perlu diubah (Aiman Amri dalam episod ini : )

Artikel ini sebagai mengulas kepada orang ramai, mengenai mesej penuh yang ingin dibawa oleh kami, pihak WeCare Allied Health Center kepada masyarakat awam mengenai kanak-kanak istimewa.

– Aiman Amri,
Special Needs Educator,
WeCare Allied Health Center

Kisah Daripada Ibu Bapa Anak Autisme

Selalu dapat mesej daripada ibu bapa di FB saya, bercerita mengenai anak mereka (bukan untuk tujuan diagnosis atau minta penyelesaian, kerana saya bukan pakar – tetapi lebih kepada mahu meluahkan)
 
Walaupun berpuluh-puluh cerita dibaca, saya perasan ada beberapa persamaan dalam kisah tersebut, untuk perkongsian bersama.
 
1. Ramai ibu bapa yang sedih dengan stigma masyarakat terhadap anak mereka. Dianggap seperti “anak alien”, “terencat akal” dan “tiada masa depan” (saya minta maaf atas penggunaan istilah tersebut)
 
2. Seringkali ibu bapa dipersalahkan dengan keadaan anak, dengan hujah “tak pandai didik anak”, “anak sendiri tak pandai jaga”, yang paling dahsyat lagi, “Baik tak payah ada anak”. Allah..
 
3. Bukan sekadar masyarakat sekeliling je tak faham, kadang-kadang saudara mara terdekat pun sama saja! Cakap-cakap belakang, buat cerita/gossip. Siapa tak sedih kalau ahli keluarga sendiri pun sama seperti orang asing luar sana.
 
4. Sedih melihat anak Autistik ini tak dapat kawan. Kanak-kanak lain ramai yang pandang pelik, takut, ada yang tak nak berkawan langsung. Paling sedih, ada ibu bapa lain yang menyuruh “jangan kawan dengan budak tu.”
 
5. Terpinga-pinga bagaimana nak berhadapan dengan anak sendiri yang Autistik. Tantrum, perangai ‘pelik’, bercakap berseorangan dan lain-lain lagi.
 
6. Apa usaha yang boleh dibuat untuk bantu anak sendiri? Bagaimana nak dapatkan diagnosis? Pusat intervensi mana yang bagus? Apa terapi yang sesuai? Dan banyak lagi.
 
Selalu juga mengalir air mata membaca luahan-luahan para ibu bapa di FB ini. Ramainya daripada kaca mata seorang ibu.
 
:'(
Saya melihat semua persamaan ini, dengan satu kata kunci: KESEDARAN.
 
Selagi mana masyarakat kita belum ada kesedaran yang asas mengenai kesihatan mental, termasuklah Autism ini sendiri, selagi itu lah stigma akan terus muncul.
 
Untuk memecahkan stigma, sudah tentu dengan PERKONGSIAN ILMU.
 
Anda tidak perlu menjadi graduan Psikologi untuk ambil tahu mengenai Autism. Anda hanya perlu menjadi manusia, yang mahu yang terbaik untuk seorang kanak-kanak.
 
Saya doakan para ibu bapa, guru-guru, terapis atau sesiapa sahaja yang berhadapan dengan kanak-kanak Autistik ini, sentiasa di bawah rahmat Allah, diberi kekuatan untuk terus mendidik dan diberikan sebaik-baik ganjaran pahala-Nya.
 
“Autism does not comes with a manual, but it comes with parents who never give up.”


NOTA:
 
Saya cadangkan para ibu bapa yang mempunyai anak Autistik ini, sertai group Autisme Malaysia sebagai sistem sokongan. Di sana, ramai ibu bapa berkongsi cerita suka dan duka, pendapat dan fakta, berkaitan Autism.
 
Sedikit sebanyak, saya sendiri banyak belajar daripada cerita mereka. Kadang-kadang, ada yang post gambar anak yang dah mula pandai makan sendiri, ada yang post gambar anak sedang buat tabiat kesukaannya, dan macam-macam lagi.
 
Pendek kata, perkongsian yang membuatkan saya kenyang jiwa, dan kenyang minda. ^_^

Extra Chromosome, Extra Ordinary! Hari Kesedaran Sindrom Down Sedunia

21 Mac merupakan Hari Sindrom Down Sedunia.
 
Tahu tak kenapa?
 
Kerana kriteria paling utama Sindrom Down ialah seseorang itu dilahirkan dengan satu lebihan kromosom.
 
Setiap manusia mempunyai 23 kromosom dan setiapnya mempunyai pasangan (jumlah keseluruhan 23×2=46). Pada kromosom yang ke-21 untuk individu Sindrom Down, ada lebihan satu, menjadikan ia ada 3).
 
Jadi, faham?
 
Kromosom ke-21, ada 3 = 21hb 3 🙂
 
Sindrom Down juga dikenali sebagai Trisomy 21 (T21).

Kromosom ke-21 yang mempunyai lebihan satu duplikasi

 
APA ITU SINDROM DOWN?
 
Sindrom Down mendapat namanya, Down daripada John Langdon Down, seorang pengamal perubatan British yang menemui kondisi genetik sindrom tersebut.
 
Ia sejenis kecelaruan genetik dalam diri seseorang sejak dilahirkan, yang memberi kesan kepada fizikal dan mental nya.
 
Punca kepada proses ini ialah secara semula jadi (1 dalam 1000 kelahiran) dan setakat ini, tiada kajian yang dapat buktikan apakah puncanya.
 
Tidak dinafikan, mempunyai anak pada umur yang lewat meningkatkan risiko terjadinya Sindrom Down pada anak. Ikut kajian, kandungan ibu selepas umur 45 tahun, meningkatkan peratusan mendapat anak Sindrom Down daripada 0.1% kepada 3%.
 
Tetapi ini hanya faktor risiko, bukan penyebab secara mutlak.
 
APAKAH CIRI-CIRI INDIVIDU SINDROM DOWN?
 
Berbeza dengan kecelaruan perkembangan kanak-kanak yang lain seperti Autisme, ADHD, Disleksia dll, Sindrom Down dapat dikenalpasti pada ciri-ciri fizikal juga.
 
Antaranya:
  • Wajah yang kecil daripada saiz muka
  • Hidung yang agak rata
  • Otot pipi yang lemah (menganggu pertuturan)
  • Mulut/Bibir kecil
  • Jarak ibu kaki jauh dengan jari kaki telunjuk
  • Saluran telinga yang sempit (menganggu pendengaran)
 
Ciri-ciri ini agak berbeza antara ramai individu Sindrom Down (bukan semuanya mesti ada ciri-ciri ini, tetapi secara generalnya).
 
Pada ciri-ciri mental pula:
  • IQ yang rendah daripada biasa (bawah 70)
  • Mental seperti kanak-kanak walaupun fizikal dewasa
  • Perkembangan yang terbantut (jadi lewat bertutur, skil motor lambat berkembang, lambat skil sosial dll)
 
MASIH ADA HARAPANKAH UNTUK MEREKA?
 
Masih! Seperti jenis-jenis kecelaruan perkembangan individu yang lain, mereka juga mampu untuk belajar hidup berdikari. Hanya cara pendidikan untuk mereka itu berlainan dengan aliran biasa.
 
Saya tak banyak pengalaman dengan individu Sindrom Down, jadi tak banyak tahu apa jenis intervensi atau terapi yang sesuai untuk mereka.
 
Tetapi, kesedaran dan pengetahuan mengenai dunia mereka di Malaysia perlu terus dikembangkan.
 
Kanak-kanak istimewa ini bukan perlukan simpati dan belas kasihan oleh kita, tetapi hak untuk dapat hidup bersama-sama dalam komuniti.
 
Tak kira apa jenis diagnosis sekali pun, mereka merupakan sebahagian daripada komuniti kita, dan mereka berhak mendapat layanan dan peluang yang setimpal dengan mereka.
 
Kerana mereka juga manusia seperti kita,
 
Yang mempunyai hobi, cita-cita, impian, minat, personaliti, emosi dan motivasi. Apa yang mereka perlukan bukan lagi kesedaran, tetapi PENERIMAAN.
 
Dapat bermain bersama kanak-kanak lain,
Dapat belajar bersama pelajar-pelajar lain,
Dapat bekerja bersama staf-staf lain.
 
:’)
 
MESEJ UNTUK IBU BAPA / AHLI KELUARGA KEPADA INDIVIDU SINDROM DOWN
 
Anda kuat. Bukan semua orang mampu lalui jalan hidup sebegini. Kami yang tak ada ahli keluarga Sindrom Down ini takkan sesekali akan faham apa yang anda lalui.
 
Tetapi kami tahu, anda insan terpilih. Mungkin ini bunyi romantis, optimistik dan idealistik, tetapi saya percaya, pada setiap usaha kita dalam mendidik kanak-kanak terpilih ini, merupakan lubuk pahala di akhirat kelak.
 
Kerana tiadalah kebahagiaan yang lebih tinggi apabila di alam sana kelak, individu istimewa ini menyebut nama kita untuk turut bersamanya di syurga, sebagai terima kasih kerana membesarkannya :’)
 
Semoga syurga buat kalian – para ibu bapa, ahli keluarga dan guru-guru/terapis-terapis.
 

 
Saya menulis semua ini bukan sebab saya pakar berkaitan Sindrom Down. Tetapi ini sekadar kompilasi hasil bacaan saya dalam 2-3 hari ini, dan diterjemahkan semula dalam bahasa Melayu dan bahasa mudah difahami, untuk bacaan rakyat biasa.
 
Bagi saya, ilmu berkenaan kanak-kanak istimewa ini ialah ilmu yang wajib untuk semua belajar.
 
Kata kunci kepada TAK TAHU ialah AMBIL TAHU.
🙂

Kenapa Kita Mesti Puji Kanak-Kanak Dengan Sungguh-Sungguh

Layanilah kanak-kanak kecil saat mereka mahu menunjuk-nunjuk sesuatu yang mereka buat (lukis, warna, tolong kemas dll).
 
Puji sehabis baik, dan senyum seikhlas hati.
 
“Cantiknya Danial lukis!”
“Wow pandainya Sarah warna.”
“Suap untuk abah? Terima kasih Amir!”
 
Ia menjadi faktor sangat penting untuk tingkatkan self-esteem mereka, yang akan menjadi berguna apabila sudah dewasa kelak.
 
Ramai suka dipuji kan?
 
Asalkan bukan memuja.
 

Tahu tak, sejak kerjaya saya sebagai Autism Therapist, selepas habis kerja memang amat penat dan biasanya saya tidur jam 8-9 malam, kerana terlalu mentally exhausted. Kadang-kadang lepas solat Asar dah terbaring atas sejadah.
 
Antara sebab terbesar ialah, apabila berhadapan dengan kanak-kanak Autism, semuanya perlu dilipatgandakan, termasuklah usaha memuji.
 
Mereka berjaya kata “Hi” pada orang lain? GOOD JOB!
Mampu lambai tangan apabila kata “Bye”? AWESOME!
Memandang mata ketika kita bercakap?” WELL DONE!
 
Pendek kata, sekecil-kecil usaha mereka, semuanya perlu dipuji melambung tinggi, kerana itu perkara yang besar dan susah untuk mereka buat. Mungkin bagi kita, benda itu ‘biasa’ saja.
 
Tetapi, ingat ya,
 
Salah satu “deficit” dalam Autism Spectrum Disorder (ASD) ialah Interaksi Sosial, iaitu mereka biasa berada dalam “dunia sendiri” dan kurang berinteraksi dengan manusia sekeliling.
 
Dengan memuji usaha mereka membuat perubahan itu, sedikit sebanyak, kita menggalakkan (reinforce) mereka untuk terus lakukan usaha tersebut pada masa akan datang.
 
Malah, bukankah satu perasaan seronok apabila kerja kita dipuji orang? Kanak-kanak pun ada perasaan sama.
 
^_^

Berprogram Bersama WeCare Allied Health Center!

Hari yang sangat mengenyangkan minda!
 
Pada sebelah pagi, saya bersama-sama ibu bapa dan guru-guru pendidikan khas untuk sesi berkaitan hala tuju pendidikan anak-anak istimewa.
 
Jujurnya, terlalu banyak saya belajar, daripada segi peluang yang ada untuk kanak-kanak istimewa ini mendapat hak pendidikan yang sama seperti kanak-kanak lain.
 
Kata Psikologis Farah Putrinegara tadi, informasi dan data hala tuju pendidikan tersebut, beliau mengambil masa bertahun-tahun untuk dikumpulkan. Moga-moga, pahala mengalir sentiasa untuk beliau.
 
Beliau merupakan Certified Senior Clinical Psychologist yang pernah berkhidmat di HUKM. Menerima Degree dari universiti di Curtin, Australia, kemudian menyambung master dalam Psikologi Klinikal di UKM, Bangi.
 
Saya amat menikmati sesi tersebut, ditambah pula perkongsian-perkongsian bermakna oleh ibu bapa dan guru-guru ini, bercerita mengenai anak-anak dan murid-murid mereka.
 
Masing-masing bercerita pelbagai kisah, pahit manis, penat lelah dalam membesarkan kanak-kanak Autistik. Yang disimpulkan, yang paling mencabar sebenarnya ialah untuk menghadapi stigma masyarakat.
 
Saya boleh simpulkan, disebalik kanak-kanak Autistik ini, hero sebenar ialah ibu bapa dan guru-guru yang mendidik mereka ini. Kerana mampu kuat menangani ujian tersebut.
 
🙂
 
 
Pada sebelah petang pula, bersama-sama dengan Psikologis Shazeema Shah, untuk sesi “Self-Help For Depression”. Beliau mempunyai Master dalam Clinical Psychology daripada Kyushu University, Japan (seronok dengar kisah beliau mengenai perbezaan kesedaran Psikologi di sana berbanding di Malaysia)
 
Jujurnya, sesi ini aku hadiri kerana aku benar-benar mahu tambah ilmu berkenaan untuk berhadapan dengan penghidap Depression.
 
Soal apa itu Depression, jenis-jenis yang ada, semua itu saya sudah agak arif, sebab memang ada masuk dalam modul degree dahulu (bawah Forensic and Mental Health).
 
Tetapi sesi ini benar-benar memberi impak yang besar pada hati ialah apabila ramai peserta berkongsi kisah suka duka mereka dalam struggle, diberi diagnosis, diberi stigma masyarakat, sokongan sana sini dan lain-lain.
 
(Saya tak boleh ceritakan secara terperinci mengenai kisah ini, kerana kami semua bersetuju untuk confidentiality. What was talked during the session, stays in the session. Even I shared something that I’ve never told anyone before, not even my family)
 
Kami semua bersetuju dan bersepakat bahawa, dalam menghadapi ujian kecelaruan mental ini, sokongan dan kefahaman keluarga sebenarnya merupakan kunci yang amat penting.
 
Kerana jika keluarga sendiri (pihak yang paling rapat dengan kita) tak boleh berikan sokongan, malah dilabel dan diberi stigma pula, apatah lagi untuk menghadapi masyarakat di luar sana.
 
Maka hasilnya, jadilah kes kecelaruan mental ini semakin melarat dan membawa kepada perkara-perkara lain.
 
Insya Allah dalam perancangan untuk mengadakan kolaborasi dengan pihak WeCare Allied Health Center untuk projek berkaitan Depression, Anxiety dan Stress. Nantikan ya, doakan jadi.
 
^_^
 
I am really glad that I got to know these two awesome people! There are not many Clinical Psychologist in Malaysia, you know, and they are two of the few.
 
Semoga saya berjaya menjadi seperti mereka suatu hari nanti insya Allah. Visi saya, dalam masa 5 tahun ini, mahu kejar kerjaya sebagai Clinical Psychologist (fokus kepada kanak-kanak). Amin!

Jenis Gaya Pemikiran Kanak-Kanak Autism

Nama Professor Temple Grandin tidak lagi asing dalam kalangan mereka yang terlibat dengan dunia Autism Spectrum Disorder (ASD).
 
Beliau merupakan individu Autistik, penulis buku, seorang Professor (bertaraf PhD), pengusaha/konsultan binatang ternakan ladang dan merupakan ikon besar dalam dunia berkaitan Autism.
 
Dalam bukunya, “Thinking In Pictures”, beliau menyatakan bahawa secara generalnya, dalam kalangan individu Autistik, mereka mempunyai 4 jenis gaya pemikiran (Type of Thinking) yang berbeza-beza, di mana setiap satunya mempunyai kelebihan dan kekurangan tersendiri:
 
1. Photo Realistic Visual Thinkers
Iaitu beliau sendiri, berfikir dalam bentuk gambar. Katanya, beliau melihat dunia ini dalam bentuk movie, dan gambar-gambar menerangkan apa-apa memori atau informasi.
 
Apabila disebutkan gereja, dalam kepalanya secara fitrahnya terus membayangkan gambar-gambar senibina gereja yang pernah dilawati, dengan sisi pandang yang berlainan, dan bagi beliau, amat mudah untuk memahami apa-apa informasi berbentuk gambar (contohnya, pelan bangunan/blueprint)
 
Individu ini sangat berbakat dalam kesenian berbentuk lukisan, filem grafik, dan apa saja tugasan yang memerlukan kreativiti visual, tetapi mereka lemah dalam hal-hal berkaitan matematik, pengiraan atau analisis data.
 
Mereka ini biasanya dikatakan mempunyai “photographic memory.” Spesies rare.
 
2. Pattern Thinkers
Muzik dan matematik menjadi kekuatan utama, kerana kedua-dua bidang ini memerlukan kefahaman terhadap corak, gabungan kombinasi sesuatu atau data.
 
Minda mereka amat pantas dalam berfikir dan menganalisis sesuatu maklumat yang kompleks. Jangan bagi puzzle, sebab memang laju je siap!
 
Kenapa Muzik? Kerana asasnya, ia adalah konsep berkenaan gabungan ideal antara bunyi-bunyi tertentu, yang menghasilkan irama yang sangat merdu 🙂
 
3. Verbal Mind
Ini merupakan majoriti individu tipikal (bukan Autistik), dan kebanyakan orang mempunyai gaya pemikiran ini. Mereka memproses maklumat dengan ‘bahasa biasa’.
 
Mereka sukakan data yang berbentuk perkataan, apa saja. Label, kod, apa-apa senarai, itu lah minat mereka.
 
Kelemahan mereka ialah apabila berhadapan dengan informasi yang abstrak, menjadikan mereka bukan ke arah lukisan, kesenian atau apa-apa perkara yang tidak dapat diterjemah secara konstruktif.
 
4. Auditory Thinkers
Iaitu individu yang banyak memproses stimuli bunyi-bunyian, dan banyak belajar dengan mendengar.
 
Mereka ini dikatakan suka mengulang-ulang sesuatu untuk betul-betul memahami sesebuah informasi, terutama melalui deria pendengaran.
 
Namun, konsep ini tidak disebut secara terperinci oleh Professor Temple Grandin dalam bukunya, dan hanya fokus pada 3 di atas sahaja; Visual, Pattern dan Verbal.

Jenis-jenis gaya pemikiran yang disebutkan ini, tidak semestinya merujuk untuk individu Autistik sahaja, tetapi boleh kepada individu tipikal.
 
Tetapi pada asalnya, Temple Grandin menyenaraikan konsep ini khas untuk memahami jenis-jenis pemikiran individu Autistik, sekaligus membantu kita untuk lebih memahami diri mereka.
 
🙂
 
Anda jenis berfikir gaya mana satu? Anak anda pula?